Befolkning Levekår Levekår i byen Agnar forteller

«Agnar» var tre år eldre enn Ida. Sammen med tre søsken vokste han opp i Strandvegen på Lademoen. Faren var platearbeider, mora var husmor og jobbet på bakeri av og til.

Vi bodd jo i førsteetasjen vi da. Og vi hadd to rom og kjøkken. Og det var jo stort for så vidt i den tida imot de gårdan som var. (...) Og den var jo velholdt, i det hele tatt fine leiligheta i den gården altså. Var kanskje ein av de gårdan som var mest velholdt i det strøket der. For der vart det lagt inn både klosett og alt, tidlig. Det var no et kjøkken da når du kom inn, og så hadd vi stua, og så var det soveværels da. (...) Det var jo ittj bad og sånt nå i den tida, men allikevel så gikk det bra og. (...) Det var to familia til hvert klosett.

Han (faren) var på TMV. Og det var jo arbeidsplassen te aill inni østbyen der, vet du. Så dem va no heldig. Dem ha no arbeid dem da, vet du i den tida. Det va ittj aill som hadde det da. Så vi var godt situert i den veien vi altså. (...) Det va jo selvfølgelig mang det var trasig for, med maten og sånn. Det var jo selvfølgelig store ongflokka og sånn da. (...) Det var dem som hadd det trasig. Det var det jo. Det var sikkert. Med arbeidsløshet, og dem for på den der grautstasjonen. (...) Men dem som hadd delt jo med dem. (...) Så det va mang gang vi delt matpakken med onga på skolen vi. (...) Æ huske en gang vi hadd en gris. I den tida kunn dem ha gris på La'mon. Så familien som tok vare på den skulle ha mat til grisen og så ha æ vorre innover med en posa med gammelt kaffebrød, vei du. Skreilla som dem hadd før i tida. Og så skulle dem (foreldrene) innover om kveldn og så sjå om den grisen, og så satt dem og åt opp den der maten tegrisen. De kakene og det. Ja, dem var sulten dem. (...) Vi samla jo ved og sånt da, og brensel. Det var vanlig. Sleppt no å ha mye utgifter på det. (...) Vi ha no ei bestemor da som vi va med meddag te hver dag. (...) for hu kunn ittj stell sæ mat sjøl, for hu var så gammel og sengeliggan. Hu var jo over åtti år hu. (..) Og det skifte vi på æ og bror min da og søster mi. (...) Og såfikk vi ti øre for å ta trikken, men da gikk vi utover da for å spar den tiøren, og heller kjøp sa nåkka snavel for'n på hjemveien. (...) Vart da my peng det, vet du. Det va så vi gjekk innom en butikk og kjøpt bellig frukt. Vi fikk my bellig frukt for en ti-femten øre. Appelsin, banan, æppel. Dem va bare litegrann beskadiga.(...) Det va ittj så nøye.»

Relaterte kilder